Anita Manshanden

1966

In de periode na haar afstuderen aan de Gerrit Rietveld Academie (1991) maakt Anita Manshanden relatief kleine beelden met een monumentaal karakter. Geïnspireerd door moorse architectuur ontstaan tempelachtige vormen, met een gesloten onderkant en een kantachtig, semi-transparant bovendeel. Het contrast van gesloten en open wordt benadrukt door het gebruik van brons- en goudachtige glansglazuren voor de massieve onderkant, terwijl de filigraan-achtige bovenkanten een matte, korrelige huid hebben, vaak felblauw. Haar fascinatie voor moorse ornamentiek leidt Manshanden uiteindelijk naar de bron ervan: de natuur zelf.

Ruimtelijk werk
In 2000 maken de gesloten vormen plaats voor geheel uit ornamenten opgebouwde, open organische vormen. Het vlakke lijnenspel verdwijnt en het werk wordt ruimtelijker. De beelden worden uitgevoerd in één kleur sinterengobe. In de vormen zijn telkens weer nieuwe lijnen te ontdekken, en het is fascinerend om uit te zoeken hoe ze ontstaan zijn. Zelf zegt zij: "Mijn objecten zijn geen imitaties van de natuur, ze zijn ontstaan zoals de natuur, gegroeid, uitgekristalliseerd."
Een belangrijke inspiratiebron is het boek 'Urformen der Kunst' van de Duitse botanicus en fotograaf Karl Blossfeldt (1865-1932). De macro-opnames van planten en bloemen inspireren haar bij de constructie van haar objecten.

Nieuwste werk
Het nieuwe werk dat Anita Manshanden toont, wijkt in 2 opzichten af van haar eerder bij Galerie Carla Koch geëxposeerde werk.
Maakte zij voorheen gebruik van primaire kleuren, nu zijn haar objecten zwart of wit.
De inspiratie voor haar eerdere werk werd gevonden in de natuur en in de architectuur, nu is folklore de inspiratiebron.
In het werk van Anita Manshanden zijn de open kantachtige structuren, een terugkomend aspect. Niet zo verwonderlijk dat zij geïntrigeerd raakte door fijne geplooide kanten mutsen die in Nederlandse klederdrachten vaak zo kenmerkend zijn Een recent bezoek aan de grote modetentoonstelling in het Zuiderzee Museum, was voor Manshanden een enorme stimulans deze nieuwe serie objecten te ontwikkelen

"Dracht"
In klederdracht komen diverse lijnen tot uitdrukking zoals traditie, het overdragen van gewoontes en gebruiken, die in de loop der tijd aan verandering onderhevig zijn
Datzelfde aspect is in het werk van Anita Manshanden te vinden, de techniek blijft dezelfde en verdiept zich maar onder invloed van verschillende inspiratiebronnen, ( van architectuur, naar natuur en nu naar folklore) verandert de inhoud.
Textiel (Vlaams kant) en edelmetaal (Zeeuwse knoppen) getransformeert middels kleiornamenten naar kleine objecten, monochroom gekleurd in wit of zwart, kleuren van trouw en rouw.
Ontdaan van ieder functie behalve die van het pronken zoals dat ook het geval is bij het dragen van klederdracht.