In het meest recente werk van Elizabeth Swinburne worden ideeën van subtiele vooruitgang,
groei en afwezigheid verkend. Voor Swinburne is het belangrijk dat de
toeschouwers eerder een gevoel krijgen van herkenning dan van uitsluiting.
In eerste instantie zien zij ‘zaden’ of ‘eieren’, en van daaruit begint een reis door hun eigen fantasie.
De sappige vormen bezitten een organische, maar bijna buitenaardse energie.
Ze zijn vertrouwd en doen denken aan de eitjes van rupsen die je onder op een boomblad vindt,
of aan de cocon van een vlinder. Maar toch kunnen de werken evenveel vragen opwerpen als ze beantwoorden.
Wat kwam er tevoorschijn uit deze wasachtige schillen van breekbaar glas? Was het mooi of lelijk,
goedaardig of schadelijk? “
Net als in vroeger werk is het oppervlak of de ‘huid’ van belang voor Elizabeth. In het verleden stelde ze vooral belang in het verhogen van het bewustzijn van zowel het fysieke als het metaforische moment van ontmoeting en aanraking. Nu zijn het de breekbaarheid, kwetsbaarheid en een gevoel van leeftijd die haar fascineren.
De objecten zijn een combinatie van vrij geblazen en giettechnieken. De elementen worden eerst voor de vlam, vervolgens samengesteld in een oven en dan verhit. Deze combinatie van glasbewerkingen geven de definitieve objecten hun glasachtigheid’ die gewoonlijk alleen geassocieerd worden met gesmolten glas.
De Britse kunstenares Elizabeth Swinburne woont en werkt tegenwoordig in Edinburgh.
Ze staat in hoog aanzien als kunstenares, docent en curator, en haar loopbaan omspant een periode van
20 jaar.
Haar werk is geëxposeerd in Europa, de Verenigde Staten, Zuid-Amerika en Japan en
is vertegenwoordigd in belangrijke internationale collecties, zoals het Museum Boijmans van Beuningen
in Rotterdam, het Victoria and Albert Museum in Londen, het Kunstmuseum in Düsseldorf, het Hokkaido Museum
in Japan en het Museum van Toegepaste Kunst in Praag.
Haar werk werd in 2003 en 2006 geselecteerd voor de
‘New Glass Review’, het internationale overzicht van hedendaagse glaskunst, samengesteld door het
Corning Museum of Glass.
In 2006 nam Tina Oldknow haar werk op in de publicatie van het Museum 25 Years
of the Corning Glass Review. In 2005 werd ze op de International Exhibition of Glass Kanazawa onderscheiden
met de Joel Philip Myers-prijs.
nr.2
22.5x48x11cm
nr.3
11x25x27cm
Terug naar de stockpagina.